Het onderwijs zou moeten kijken naar de manier waarop kunstenaars

Het onderwijs zou moeten kijken naar de manier waarop kunstenaars AI omarmen, in plaats van de technologie de rug toe te keren

Kunstmatige intelligentie (AI) heeft het potentieel om de komende decennia een grote impact te hebben op veel sectoren van de samenleving. Sommige van deze effecten kunnen positief zijn, andere minder.

Toen ChatGPT werd uitgebracht, werd het onderwijs, een beroepsgroep die prat gaat op integriteit en hoge ethische normen, opgeschrikt door het vooruitzicht dat AI studenten in staat zou kunnen stellen hun studie te vervalsen. De kwestie leeft nog steeds.

Sommige docenten hebben aangedrongen op nieuw beleid van hun instellingen, waaronder het pleiten voor de terugkeer van face-to-face examens. Anderen dachten dat AI misschien een rage was en wachtten tot het zou verdwijnen.

Natuurlijk gaat AI nergens heen. Als docent wilde ik onderzoeken hoe mijn beroep waardevolle lessen kan leren over het omarmen van deze nieuwe technologie. Het model voor deze nieuwe benadering komt uit de kunst. Kunstenaars onderzoeken al heel lang het snijvlak van technologie en creativiteit.

Een bekende kunstenaar die AI heeft omarmd is de schilder David Hockney. In juni 2023 stelde Hockney een door AI gegenereerd werk tentoon op de Pyramid Stage van het Glastonbury Festival in 2023. Het werk, getiteld I lived In Bohemia, Bohemia Is A Tolerant Place, werd door Hockney met behulp van AI ontwikkeld tot een video van één minuut om harmonie te verspreiden door middel van bohémienisme.

Hoewel dit zijn eerste door AI gegenereerde stuk was, is Hockney geen technofoob. Gedurende vele jaren heeft hij een verscheidenheid aan analoge en digitale technologieën gebruikt in zijn werk. Deze omvatten het Xerox fotokopieerapparaat, de Quantel Paintbox en een computer grafisch werkstation. Deze hebben de zintuiglijke en creatieve mogelijkheden van zijn oog opgerekt. Zijn recente meeslepende kunstinstallatie in Londen: David Hockney: Bigger & Closer, is een bewijs van de reputatie van de kunstenaar als vernieuwer.

Artistieke omhelzing

Hockney is niet de enige. Veel kunstenaars hebben creatieve en innovatieve manieren gevonden om AI in hun werk te gebruiken. Robbie Barrat is een hedendaagse kunstenaar die het snijvlak van AI en kunst verkent. Hij staat bekend om zijn werk met generative adversarial networks (Gans). Hierbij concurreren twee machine-leersystemen met elkaar om betere resultaten te krijgen. Gans zijn gebruikt om realistische kunstmatige gezichten te creëren, die zo goed zijn geworden dat mensen vaak het verschil niet meer kunnen zien tussen een door AI gegenereerd gezicht en een echt gezicht.

In één project trainde Barrat een Gan op een dataset van klassieke naaktschilderijen. Hij verwerkte zijn eigen schetsen en digitale tekeningen in de getrainde Gan, waardoor unieke en surrealistische interpretaties van de menselijke vorm ontstonden. Door schetsen te scannen of te digitaliseren en in het AI-model in te voeren, kon het systeem nieuwe composities produceren. De resulterende kunstwerken lieten een samensmelting zien van zijn artistieke stijl en de aangeleerde AI-patronen uit de klassieke schilderijen.

Andere kunstenaars hebben AI geïntegreerd met augmented reality (AR) en virtual reality (VR) om meeslepende en interactieve ervaringen te creëren.

Refik Anadol, bijvoorbeeld, gebruikt AI-algoritmen om grote hoeveelheden gegevens te verwerken en te interpreteren, en deze om te zetten in spectaculaire kunstwerken. Hij verwerkt deze door AI gegenereerde beelden in AR- en VR-ervaringen om
om betoverende en interactieve installaties te creëren.

AI-mythes ontkrachten

Niet elke kunstenaar is natuurlijk zo enthousiast over de technologie. Velen zien beeldgeneratoren als DALL-E en Midjourney eerder als een bedreiging voor hun broodwinning dan als iets om toe te juichen. Maar het besef dat grote kunstenaars als Hockney en Anadol AI hebben ingezet om hun werk te verbeteren, zou ons iets moeten leren. Onderwijsgevenden zouden moeten onderzoeken hoe ze AI het beste kunnen gebruiken in hun lessen en beoordelingen.

De terughoudendheid van de onderwijssector om AI te gebruiken is misschien begrijpelijk. Kunstmatige intelligentie is omgeven door mythes en misvattingen. Het is dus de moeite waard om een aantal van deze misvattingen te ontkrachten.

De eerste is dat AI leerervaringen schaadt. Sommige docenten zijn bezorgd dat als studenten op AI vertrouwen, hun kritisch denken en probleemoplossend vermogen in het gedrang komen, samen met hun vermogen om zelfstandig te leren. De sleutel tot het succesvol integreren van AI in het onderwijs is echter te begrijpen dat intelligente hulpmiddelen geen vervanging zijn voor menselijke expertise. In plaats daarvan zijn het gewoon hulpmiddelen om deze te vergroten en te verbeteren.

De tweede mythe is dat AI lerenden “isoleert”. Hoewel AI gepersonaliseerde feedback en ondersteuning kan bieden, kan het de menselijke interactie met een opvoeder en het sociale en emotionele leren dat daarmee gepaard gaat, niet vervangen.

Sommige academici vrezen dat een al te grote afhankelijkheid van AI ertoe kan leiden dat leerlingen zich niet verbonden voelen met hun medeleerlingen en docenten. In feite kunnen opvoeders AI-systemen gebruiken om studenten te helpen samen te leren in groepen, waardoor collectieve probleemoplossing mogelijk wordt.

Een derde mythe is dat AI creativiteit in de kiem smoort. Het belang van creativiteit in het hoger onderwijs kan niet onderschat worden, maar toch hebben veel academici hun bezorgdheid geuit dat AI het alleen maar zal verstikken. In tegenstelling tot wat sommigen denken, kan de introductie van AI als technologie creativiteit in het onderwijs ondersteunen en verbeteren. Generatieve AI-tools kunnen bijvoorbeeld gebruikt worden om divergent denken te bevorderen, vooroordelen over expertise uit te dagen, te helpen bij het evalueren van ideeën, het verfijnen van ideeën te ondersteunen en samenwerking te vergemakkelijken.

Voorbereiden op de toekomst

De vierde en laatste mythe is dat AI leerlingen aanmoedigt om vals te spelen bij de beoordeling. Het voortdurende verhaal over het gebruik van AI om te spieken vertelt niet het hele verhaal. Door het gebruik van kunstmatige intelligentie effectief te integreren in de beoordeling van de leerling, kunnen we leerlingen helpen om AI-geletterd te worden, waardoor ze vaardigheden krijgen die ze in het leven nodig zullen hebben.

We moeten authentieke beoordelingen ontwerpen die de nadruk leggen op taken waarbij leerlingen kennis, vaardigheden en begrip moeten toepassen in real-world contexten.

AI kan worden gebruikt als een hulpmiddel voor samenwerking, een bron van inspiratie en een nuttige gids. AI en onderwijs zijn met elkaar verweven en lerenden zullen moeten kunnen samenwerken met AI om hen voor te bereiden op de wereld van het werk.

Kunstenaars hebben het voorheen ondenkbare mogelijk gemaakt. Nu kunnen leerkrachten hetzelfde doen en hun leerlingen meenemen voor de rit, zodat ze kritische denkers en creatieve probleemoplossers worden die klaar zijn voor een toekomst waarin AI gemeengoed is.

Lucy Gill-Simmen werkt niet voor, voert geen advies uit over, bezit geen aandelen in en ontvangt geen financiering van bedrijven of organisaties die baat zouden hebben bij dit artikel en heeft geen relevante banden bekendgemaakt buiten haar academische aanstelling.

Ubergeek Loves Coolblue

Zou je na het lezen van deze artikel een product willen aanschaffen?
Bezoek dan Coolblue en ontdek hun uitgebreide assortiment.